بیش فعالی در زنان

10 مرداد, 1397 - 06:57 0 Fateme Aslezaeem
بین 5 تا 11 درصد کودکان دچار اختلال بیش فعالی هستند. و بسیاری از آنها دختر بچه ها می باشند.
ADHD یا Attention Deficit Hyperactivity Disorder  یا اختلال کم توجهی-بیش فعالی در دوران کودکی پیشرفت می کند و می تواند در هر فردی بروز پیدا کند، ولی ژنها نقش برجسته ای را در بروز این اختلال ایفا می کنند. برآورد شده است که بین 5 تا 11 درصد کودکان دچار اختلال بیش فعالی هستند. و بسیاری از آنها دختر بچه ها می باشند. این اختلال در برخی از کودکان با افزایش سن برطرف می شود، اما بیش از سه چهارم افرادی که در دوران کودکی مبتلا به اختلال بیش فعالی بوده اند این مشکل را در بزرگسالی نیز خواهند داشت. آمارها گمراه کننده هستند غالبا  تعداد پسربچه هایی که اختلال بیش فعالی در مورد آنها تشخیص داده شده است حداقل دو برابر دخترهاست، اما این لزوما بدین معنی نیست که پسرها بیشتر به این اختلال دچار هستند. متخصصان معتقدند که این اختلال به اندازه پسرها در مورد دختران تشخیص داده نمی شود، چون  تشخیص علائم این اختلال در دختربچه ها دشوارتر می باشد. کم بودن اطلاعات تقریبا  می توان گفت تحقیقات علمی در مورد اختلال بیش فعالی جنس مونث به اندازه ای که در مورد افراد مذکر انجام شده است، وجود ندارد. در نتیجه، اطلاعات ما در مورد اینکه این اختلال چگونه بر زنان تاثیر می گذارد، بسیار اندک است. اختلال بیش فعالی همیشه در دوران کودکی آغاز می شود، اما بسیاری از زنان تا بزرگسالی متوجه آن نمی شوند،  و بسیاری از زنان هم اصلا متوجه نمی شوند که به این اختلال دچارند.  اختلال بیش فعالی می تواند در زنان متفاوت باشد سه نوع اصلی اختلال بیش فعالی وجود دارد: بی توجه یا  inattentive  بیش فعال- تکانشگر یا hyperactive-impulsive  و ترکیبی از هر دو حالت بی توجه و بیش فعال-تکانشگر combined inattentive and hyperactive-impulsive  مدل بی توجه یا inattentive رایج ترین فرم اختلال کم توجهی-بیش فعالی در دختران می باشد. این نوع از اختلال در اکثر موارد مورد توجه معلمان و والدین قرار نمی گیرد. این نوع از اختلال بیش فعالی چگونه خود را نشان می دهد؟ علائم رایج اختلال کم توجهی-بیش فعالی inattentive شامل موارد زیر می باشد: نداشتن تمرکز و مشکل در گوش دادن و توجه کردن. به آسانی دچار حواس پرتی ،گیجی و به هم ریختگی شدن، و فراموش کردن و گم کردن مداوم چیزها. مشکل در به انجام رساندن و تکمیل کارها. اشتباه کردن هایی که به نظر می آید از بی دقتی باشد. تاثیر اختلال کم توجهی- بیش فعالی   همانند پسرها، دخترهای بیش فعال هم غالبا در مدرسه مشکل دارند. اما آنها کمتر از پسرها احتمال دارد که بخاطر شیطنت و فعالیت بیش از حد دچار مشکل شوند. دختران بیش فعال بیشتر به سمت خیالبافی گرایش پیدا می کنند. آنها نیز ممکن است برای اجتماعی شدن زمان سختی را پشت سر بگذارند. کار کردن با پزشک به منظور اطمینان از عدم چشم پوشی علائمی که ممکن است نشاندهنده ناتوانی در یادگیری باشند، نظیر خوانش پریشی یا نارسا خوانی(اختلال در خواندن و نوشتن)، بسیار حائز اهمیت است. زمانی که مشخص شود فرد دچار این اختلال می باشد، خوانش پریشی و دیگر ناتوانی ها می توانند با موفقیت درمان شوند. برای زنان بزرگسال، اختلال کم توجهی- بیش فعالی می تواند شرایط را برای ماندن در راس یک شغل و مدیریت کردن استرس روز به روز زندگی دشوار سازد. زنان بیش فعال در مدیریت کردن مسائل مالی شخصی خود، انجام کامل کارهای خانه و مراقبت از کودکان مشکل دارند. عوارض عاطفی و احساسی دخترانی که دچار اختلال کم توجهی-بیش فعالی هستند زمانی که در انجام کارهایشان مشکل دارند، بیشتر از پسران خودشان را سرزنش می کنند. بیش فعال بودن در دختران همچنین می تواند درک نشانه ها و اشارات اجتماعی را برای آنها دشوار سازد و همین دلیل می تواند باعث احساس ناامنی در برخی از دختران شود. این مشکل می تواند با توانایی آنها در پیدا کردن دوست تداخل ایجاد کند. همه این موارد می توانند این دختران را مستعد افسردگی، اضطراب و اختلالاتی در غذاخوردن(کم خوری یا پرخوری) سازند. احتمال بروز و پیشرفت بی اشتهایی عصبی(anorexia) یا پرخوری عصبی(bulimia) در دختران بیش فعال بسیار بیشتر از دخترانی ست که دچار این اختلال نیستند. چشم پوشی نکنید تشخیص یک بیماری یا اختلال اولین گام برای انتخاب یک درمان درست است. دارو و رفتار درمانی می توانند به شما کمک کنند که بیش فعالی را مدیریت کنید. اگر متوجه علائمی در خودتان یا فرزندتان شدید، حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید. معلمان و آموزگاران تقریبا در اغلب موارد به اندازه ای که می توانند اختلال بیش فعالی را در مورد پسران متوجه شده و ارزیابی کنند، در مورد دختران نمی توانند. اگر معلمی این اختلال را در مورد دخترتان هشدار داد، آن را جدی بگیرید. این را در نظر داشته باشید که اگر فرزندتان به این بیش فعالی دچار باشد، بدون درمان و مراقبت  بهبود نخواهد یافت. داروها و هورمونها علائم و نشانه های اختلال کم توجهی-بیش فعالی می توانند به مرور زمان تغییر کنند. اما هورمونها نیز می توانند آنها را تغییر دهند. این تغییرات هورمونی می توانند در دوران عادت ماهانه، زمانی که باردار هستید و وقتی که وارد یائسگی می شوید بر روی چگونگی تاثیر داروها یا بر روی نحوه مدیریت این علائم توسط شما تاثیر گذار باشند. اگر متوجه تفاوتی نسبت به قبل شدید بهتر است با پزشک خود مطرح کنید تا تغییرات لازم در مورد داروها و کارهایی که باید انجام دهید را اعمال کند. زندگی کردن با اختلال کم توجهی-بیش فعالی مبتلا بودن به این اختلال می تواند چالش بزرگی باشد، اما مساله اینجاست که کودکان و بزرگسالان مبتلا به این اختلال می توانند بیاموزند که چگونه این مشکل را کنترل کنند. اگرچه هیچ درمان قطعی وجود ندارد، اما افرادی که مراقبت های درست را دریافت می کنند می توانند به پتانسیل های خود دست یابند و از یک زندگی شاد و رضایت بخش لذت ببرند.